Mijn verhaal (deel 2): waarom ik je wil helpen als je gestrand bent

Omdat de vraag waarom ik coach ben geworden voor mij niet in één antwoord is te vatten, beantwoord ik dit in een serie blogs waarvan dit de tweede is.

In mijn vorige blog schreef ik over mijn motivatie om tieners te helpen met hun studiekeuze. Mijn eigen ervaringen tijdens mijn studie Bedrijfskunde hebben ertoe geleid dat ik met weinig motivatie en zonder doel mijn studie door moest komen. Dankzij mijn doorzettingsvermogen en een flinke eindsprint heb ik in 2010 mijn studie toch afgerond, maar tegen een hoge prijs.. Ik kreeg een burn-out. Dit is meteen mijn motivatie om ook anderen te helpen die (dreigen te) stranden

De laatste loodjes van mijn studie waren behoorlijk zwaar. Ik moest nog behoorlijk wat punten halen, maar het eind was in zicht. Met dit vooruitzicht studeerde ik me een jaar een slag in de rondte, werkte erbij, sportte en onderhield mijn sociale leven. Achteraf gezien weet ik dat ik het veel te druk had..

Tegen augustus had ik mijn laatste herkansingen afgerond en mijn scriptie ingeleverd en was ik afgestudeerd! Ik denk dat het rond deze tijd was dat ik me ging realiseren dat de “last” die van mijn schouders af had moeten vallen maar niet leek te verdwijnen. Ik bleef als een soort verslaafde op zoek gaan naar adrenaline en kon eigenlijk niet stilzitten. Ook had ik moeite met mijn concentratie en sociale interacties. Soms was ik midden in een gesprek met iemand zomaar de draad kwijt. Of realiseerde ik me ineens dat ik net onbewust naar de supermarkt was gelopen om boodschappen te doen, maar was ik ter plekke kwijt wat ik wilde halen.

Er zijn vast mensen die dit herkennen en achteraf wezen alle signalen in dezelfde richting. Maar toen ik op een middag bij de huisarts zat en hij de diagnose stelde dat ik ernstig overspannen was, vond ik dat hij erg overdreven reageerde. Afgezien van mijn concentratie, ging ik toch als een sneltrein? Fysiek had ik weinig klachten en ik had nog tientallen plannen voor de komende tijd. Maar hij bleef bij zijn diagnose en zei dat ik per direct alles moest afzeggen en volledige rust moest nemen..

Gedesillusioneerd ging ik zijn advies opvolgen, stelde ik mijn masterstudie uit en zei mijn baan op. Rust.. Dat was wat ik nodig had. Gestrand en doelloos zat ik ongeveer 6 maanden thuis.. Series kijken, zelfhulpboeken lezen, yoga doen en thee drinken met vriendinnen. Ik zal vast meer gedaan hebben in deze tijd, maar ik denk dat dit een goede samenvatting is van die periode met rust.

Tot ik op een dag in januari besloot dat ik weg wilde en alle schepen achter me zou verbranden. Dat was mijn strategie om mijn burn-out achter me te laten. Dus ik ben vertrokken naar Kenia, waar ik 3 maanden heb gewerkt als vrijwilliger in een sloppenwijk. Het moment dat ik in Nairobi uit het vliegtuig stapte was ik hersteld: ik was energiek en vol plannen, klaar om nieuwe avonturen op te zoeken.

Maar helaas was dit happy end niet mijn happy end… Want na een aantal jaren ben ik weer gestrand. Maar hoe kon dit me nou opnieuw gebeuren?

Nu, zes jaar later en wat ervaringen rijker, weet ik wat ik nodig had gehad om dit te voorkomen. Mijn vertrek naar Kenia was effectief, maar ook wel een beetje een vlucht. Achteraf gezien weet ik dat de aanpak van de huisarts en een psychologe die mij begeleidden niet de juiste was. Er werd gesproken over hoe het zo ver was gekomen, maar ik kan me niet herinneren dat we het er ooit over hebben gehad hoe ik dit nou in de toekomst moest voorkomen. Ik had niet geleerd hoe ik op de rem kon trappen, naar mezelf moest luisteren en mijn energie in balans kon houden.

Wat ik nodig had gehad was iemand die me kon begrijpen, maar me ook verder kon helpen. Een coach die me inzichten zou geven hoe ik zo ver was gekomen, maar ook strategieën zou geven om het een volgende keer te voorkomen. Iemand die zou begrijpen dat ik ontvankelijk was voor wat ik dacht dat er van me werd verwacht. Iemand die me kon helpen beter te luisteren naar mezelf, naar wat ik echt wilde. Iemand die me zou helpen een nieuwe koers uit te zetten, waardoor stranden geen optie meer zou zijn.

Gelukkig trof ik de tweede keer dat ik strandde wel iemand die dit voor mij kon betekenen. Deze ervaring is mijn inspiratie en motivatie om ook anderen in deze situatie verder te helpen. Dankzij de goede begeleiding die ik heb gehad, vaar ik nu een koers die ik zelf heb bepaald, waar ik dagelijks mijn energie uithaal en die me het werkgeluk geeft dat ik tot nu miste. Ik kan nu zeggen dat mijn ervaringen me niet hebben verzwakt, maar juist sterker en bewuster hebben gemaakt van wat ik écht wil.

En dat gun ik iedereen! Dus heb jij het gevoel dat je aan het stranden bent of ben je al gestrand? Dan zou ik met alle plezier eens een kop thee met je gaan drinken. Samen kunnen we kijken hoe jij weer op je juiste koers komt en daar ook blijft. Mocht je liever eens bellen, skypen of gaan wandelen in het bos: laat me weten hoe jij het liefst over jouw ervaringen praat.

Elleke Krakau heeft Bedrijfskunde, Arbeids- & Organisatiepsychologie gestudeerd en is een aantal jaar werkzaam geweest als consultant, trainer en coach. Ze helpt mensen vooruit door hen te inspireren en motiveren beter naar zichzelf te luisteren. Hierdoor wordt het makkelijker om keuzes te maken die leiden tot meer geluk en succes.

Elleke
krakauLogo

Oranjestraat 33, 7331 BT Apeldoorn
Lonerbroekweg 21, 9409 TR Loon

06 24 69 74 53
elleke@krakaucoaching.nl